Toddle is geboren op een eerste schooldag.

Het was augustus. Ik reed mijn dochter naar haar eerste ochtend van groep 1. Onderweg zei ze niks. Bij de deur wel: "Blijf jij hier?"

Ik mocht niet mee naar binnen. Maar ik wilde dat ze me zou voelen — niet in gedachten, maar echt. Iets kleins, iets van mij, dat de hele dag met haar mee zou lopen.

Die avond knipte ik een zool uit een oud vest. Ik schreef er drie woorden op met viltstift. De volgende ochtend legden we hem samen in haar schoen.

Ze keek me aan met een blik die ik nooit vergeet. Toen liep ze naar binnen. Zonder om te kijken.

Dat was Toddle. Niet als product, maar als moment.